"Onze Franstalige (en tweetalige) landgenoten van Blanc Marié laten op hun tweede werkstuk een krachtiger en voller geluid horen dan op hun titelloos debuut. Hierdoor wagen ze zich nog meer in hetzelfde gebied waar de Franse groep Ange ooit zijn beste platen maakte. Het overwegend melodramatisch gevoel van de zuiver poëtische teksten wordt extra onderlijnd door het veelvuldig aanwenden van accordeon, zonder ooit naar goedkoop sentiment te neigen. De gitaren bouwen daarbij de nodige spanningen op en zorgen voor de gepaste accentverschuivingen. Ook nu weer zijn alle composities ontsproten aan het brein van Michel Kuijken. Blanc Marié is een groep met een eigen persoonlijkheid en karakter die muziek maakt dwars van alle chanson en pop idiomen en hierdoor wel recht heeft op meer aandacht en erkenning..."

Gtb - Rif Raf 01/95

"De sensuele en flamboyante zangeres Dounia Depoorter brengt met vier klassenmuzikanten (bas, accordeon, viool en gitaar) prachtig Frans chanson. Dat wordt op een aanstekelijke manier gemixt met zigeunerritmes, jazz en zelfs muziek uit de Balkan. De meeste teksten en muziek zijn van de hand van gitarist Michel Kuijken (familie van o.m. violist Sigiswald), maar Dounia zingt ook een nummer van Edith Piaf. Meer nog: ze kruipt helemaal in de huid van de Parijse straatmus. De podium présence van Dounia is indrukwekkend. De ene keer is de tengere brunette in strakke rode jurk en met roze boa een wulpse Parijse lichtekooi, even daarvoor was ze nog een brutaal zigeunerkind dat bloemen verkoopt op straat of een onschuldig meisje dat liefelijk met een vlinder speelt. Dounia vertolkt de liederen met een overgave die doet denken aan Jacques Brel. Haar intensiteit én de prachtige begeleiding maken van dit café chantant één van de meeste boeiende concerten van dit seizoen."

Folkroddels 21/02/2008

"Rue Haute op vrijdag 21 september 2007, Salle Molière, Centre Culturel d’Anderlecht. "Het podium is een schemerige kroeg, met een dame in felrood jurkje aan een tafeltje. Vier muzikanten stellen zich op en beginnen te spelen. De dame, de flamboyante Dounia Depoorter gaat naar de microfoon en met haar passionele stem en sensuele bewegingen zuigt ze onmiddellijk alle aandacht naar zich toe. Ze zingt liederen van Michel Kuijken, een aanstekelijke mix van Frans chanson, zigeunerjazz, manouche gitaren en musette accordeon. We zagen Rue Haute in Anderlecht op 21 september. In de eerste helft van 2008 toert de voorstelling ook door Vlaanderen. Dounia Depoorter verwacht er veel van: “Ik heb al vaak gemerkt dat Vlamingen nog verliefder zijn op het Franse chanson dan Walen!” Als we Dounia interviewen na het concert in de Salle Molière van het cultuurcentrum van Anderlecht, wil ze per se ook contrabassist David Legley – een Nederlander met Franse moeder – erbij. Nederlands is immers niet het sterkste punt van de Brusselse. “Maar voor onze toer Vlaanderen beloof ik dat ik mijn best ga doen om voor bindteksten in het Nederlands te zorgen”, belooft ze. Rue Haute werd laaiend enthousiast onthaald in Anderlecht, het publiek vroeg maar liefst drie toegiften. Anderlecht is dan ook de thuisbasis van Michel Kuijken, componist van zowat alle liederen en ook gitarist tijdens de voorstelling. Al heeft de goeie ontvangst ongetwijfeld even veel te maken met de indrukwekkende podiumprésence van Dounia. De ene keer is de tengere brunette een wulpse Parijse lichtekooi. In haar strakke rode jurk en roze boa verleidt ze het publiek en werpt een kushandje naar een gecharmeerde oudere heer op de eerste rij. Even daarvoor was ze nog een brutaal zigeunermeisje dat bloemen verkoopt op straat of een onschuldig meisje dat liefelijk met een vlinder speelt. Als Dounia een zwart kleed aantrekt, kruipt ze op sublieke wijze in de huid van La Môme, de legendarische Parijse straatmus Edith Piaf. Daarna is ze een nette dame die met bruinlederen valies in het station klaarstaat om te vertrekken. Dounia Depoorter werd geboren in Afrika. Dounia betekent “de wereld, het leven”. Van de uitbundige Afrikaanse zon kwam ze naar het weemoedige Brussel waar ze aan het conservatorium een klassieke zangopleiding volgde. Op straat én op scène zong ze de muziek van de groten uit het Franse chanson, Jacques Brel, Edith Piaf en Barbara. Ze raakte ook geboeid door de wereld van de nomaden en volgde opleidingen in Slavische, Macedonische en Albanese traditionele zang. Al die invloeden hóór en zié je ook in Rue Haute. Voor de choreografie kreeg Dounia trouwens de hulp van Het Muziek Lod-choreografe en Les Ballets C de la B-danseres Fatou Troaré. “Ik ben beïnvloed door de hedendaagse dans van Pina Bausch”, aldus Dounia. “Ik hou er van om op scène een soort van magie te creëren.” De groep bestaat naast Dounia, Michel Kuijken op gitaar en David Legley op contrabas ook uit Valentin Terechkov (viool) en Laurent Bijnens (accordeon). De Hoogstraat in de Brusselse Marollen, de volkswijk die weer hip is, is niet toevallig de titel van concert én groep. “Michel is geboren in de Hoogstraat en Laurent leerde er als jongen accordeon spelen bij de legendarische Destrée”, vertelt Dounia. Michel heeft trouwens ook een binding met Vlaanderen, zo verklapt ze: “Hij is familie van de beroemde Kuijkens. Maar dat mag ik eigenlijk niet zeggen (lacht)!” (o.m. de gerenommeerde barok violist Sigiswald). Michel Kuijken tekende voor de prachtige composities met mooie teksten. Zo beschrijft hij in Chef de Gare het eentonige leven van een stationschef. “De inspiratie voor die tekst deed ik op in het station van Koksijde”, aldus Michel die de kleedkamer binnenloopt. “Het gaat over een man die wil reizen, maar nooit wegraakt. Het is zoals Jacques Brel ooit zei: ‘Naar Japan reizen is niet moeilijk, maar Vilvoorde verlaten wel’”. “Ik neem het publiek in Rue Haute mee op reis”, vervolgt Dounia. “Van de Marollen naar de Parijse cabarets, van Andalusië naar de Balkan. Michel is erg geraakt door de zigeunermuziek, maar wat we brengen is daarom nog geen gipsy jazz. Onze muziek valt niet in een vakje te stoppen, het is chanson, jazz… musique réaliste, quoi.“"

Peter Bosmans – CC Leopoldsburg